بود آدم را دلی از کهنه سیر

چون تو هم این آب داری خوش بخور

گفت هین آبی ده ای بخرد مرا

زانکه دل بگرفت از آن خود مرا

از برای نو به گندم شد دلیر

کهنها جمله به یک گندم فروخت

هرچ بودش جمله در گندم بسوخت