هست حال ما همه زین بیش نه

گفت ای مدبر دو کم بایست خورد

تا چو من می رفتی و آزاد و فرد

آن او می دید، آن خویش نه

عیب بین زانی که تو عاشق نه

لاجرم این شیوه را لایق نه

گر ز عشق اندک اثر می دیدیی