گفت ای مدبر دو کم بایست خورد

می شد و می کرد بد مستی بسی

مست اول، آنک بود اندر جوال

چون بدید آن مست را بس تیره حال

تا چو من می رفتی و آزاد و فرد

آن او می دید، آن خویش نه

هست حال ما همه زین بیش نه