تا چو من می رفتی و آزاد و فرد

مست اول، آنک بود اندر جوال

چون بدید آن مست را بس تیره حال

گفت ای مدبر دو کم بایست خورد

آن او می دید، آن خویش نه

هست حال ما همه زین بیش نه

عیب بین زانی که تو عاشق نه