هر دو عالم کل فراموشش شود

سر طلب گردد ز مشتاقی خویش

جرعه ای می، خواهد از ساقی خویش

جرعه ای ز آن باده چون نوشش شود

غرقه دریا بماند خشک لب

سر جانان می کند از جان طلب

ز آرزوی آن که سربشناسد او