سر جانان می کند از جان طلب

جرعه ای ز آن باده چون نوشش شود

هر دو عالم کل فراموشش شود

غرقه دریا بماند خشک لب

ز آرزوی آن که سربشناسد او

ز اژدهای جان ستان نهراسد او

کفر و لعنت گر به هم پیش آیدش