از حیای آفتاب فر شاه

می کند سوی من مسکین نگاه

در فروغ پرتو آن یک نظر

محو می گردد وجودم سر به سر

پاک برمی خیزم آن ساعت ز راه

چون نمی ماند ز من نام وجود

چون به خدمت پیشت افتم در سجود