چون نمی آمد زفانش کارگر

نقل می را بوسه ای در پی بداد

چشم او در چهره جانان بماند

در رخ دختر همی حیران بماند

اشک می بارید و می خارید سر

هر زمان آن دختر همچون نگار

اشک بر رویش فشاندی صد هزار