کز کدامین گم شده ماندست دور

راه بینی سوی آن زن بنگریست

گفت این زن برد از مردان سبق

زانک چون ما نیست و می داند به حق

وز که افتادست زین سان نا صبور

فرخ او چون حال می داند که چیست

داند او تا بر که می باید گریست