فرخ او چون حال می داند که چیست

زانک چون ما نیست و می داند به حق

کز کدامین گم شده ماندست دور

وز که افتادست زین سان نا صبور

داند او تا بر که می باید گریست

مشکل آمد قصه این غم زده

روز و شب بنشسته ام ماتم زده