وز که افتادست زین سان نا صبور

گفت این زن برد از مردان سبق

زانک چون ما نیست و می داند به حق

کز کدامین گم شده ماندست دور

فرخ او چون حال می داند که چیست

داند او تا بر که می باید گریست

مشکل آمد قصه این غم زده