زلف او بر پشتی او سرفراز

در درونش صد ستاره گم شده

چون ستاره ره نماید در جهان

سی درون ذره ای چون شد نهان

در سرافرازی به پشت افتاده باز

هر شکن در طره آن سیم تن

صد جهان جان را به یک دم صد شکن