وان پسر در خواب رفتی پیش شاه

راز می گفتی بدان مه چهره باز

چون شب تاریک گشتی آشکار

شاه را نه خواب بودی نه قرار

شاه می کردی به روی او نگاه

در فروغ و نور شمع دلستان

جمله شب خفته می بودی ستان