گاه بر رویش قدح پرداختی

گه ز درد عشق، چون باران ز میغ

بر رخ او اشک راندی بی دریغ

گاه با آن ماه جشنی ساختی

یک نفس از پیش خود نگذاشتش

تا که بودی لازم خود داشتش

کی توانست آن پسر دایم نشست