تا که بودی لازم خود داشتش

گاه با آن ماه جشنی ساختی

گاه بر رویش قدح پرداختی

یک نفس از پیش خود نگذاشتش

کی توانست آن پسر دایم نشست

لیک بود از بیم خسرو پای بست

گر برفتی یک دم از پیرامنش