کی توانست آن پسر دایم نشست

گاه بر رویش قدح پرداختی

یک نفس از پیش خود نگذاشتش

تا که بودی لازم خود داشتش

لیک بود از بیم خسرو پای بست

گر برفتی یک دم از پیرامنش

شه ز غیرت سرفکندی از تنش