گر برفتی یک دم از پیرامنش

تا که بودی لازم خود داشتش

کی توانست آن پسر دایم نشست

لیک بود از بیم خسرو پای بست

شه ز غیرت سرفکندی از تنش

خواستی هم مادر او هم پدر

تا دمی بینند روی آن پسر