تا کسی کو گشت اهل پادشاه

در میان صفه بارش زدند

گفت اول پوست از وی درکشید

سرنگون آنگه به دارش برکشید

تا هم آخر او به کس نکند نگاه

در ربودند آن پسر را زار و خوار

تا در آویزند سر مستش ز دار