تا در آویزند سر مستش ز دار

تا کسی کو گشت اهل پادشاه

تا هم آخر او به کس نکند نگاه

در ربودند آن پسر را زار و خوار

شد وزیر آگاه از حال پسر

خاک بر سر گفت ای جان پدر

این چه خذلان بود کامد در رهت