شد وزیر آگاه از حال پسر

تا هم آخر او به کس نکند نگاه

در ربودند آن پسر را زار و خوار

تا در آویزند سر مستش ز دار

خاک بر سر گفت ای جان پدر

این چه خذلان بود کامد در رهت

چه قضا بود این که دشمن شد شهت