وآن پسر را کرد درپرده نهان

بازکردش پوست از تن همچوسیر

سرنگوسارش زدار آونگ کرد

خاک از خونش گل گل رنگ کرد

تا چه زاید از پس پرده جهان

شاه چون هشیار شد روزی دگر

همچنان می سوخت از خشمش جگر