تا چه زاید از پس پرده جهان

سرنگوسارش زدار آونگ کرد

خاک از خونش گل گل رنگ کرد

وآن پسر را کرد درپرده نهان

شاه چون هشیار شد روزی دگر

همچنان می سوخت از خشمش جگر

آن غلامانرا بخواند آن پادشا