روز تا شب ماتم آن ماه بود

پوست از وی درکشیده سرنگون

آن که و مه هرک دیدش آن چنان

همچو باران خون گرستی در نهان

شهر پردرد و دریغ و آه بود

بعد روزی چند، بی دلدار خویش

شه پشیمان گشت از کردار خویش