پوست از وی درکشیده سرنگون

درنظاره آمدند آنجا بسی

باز می نشناختندش هر کسی

گوشتی دیدند خلقان غرق خون

آن که و مه هرک دیدش آن چنان

همچو باران خون گرستی در نهان

روز تا شب ماتم آن ماه بود