آن که و مه هرک دیدش آن چنان

باز می نشناختندش هر کسی

گوشتی دیدند خلقان غرق خون

پوست از وی درکشیده سرنگون

همچو باران خون گرستی در نهان

روز تا شب ماتم آن ماه بود

شهر پردرد و دریغ و آه بود