چون به آسایش رسد زین یادگار

کم نگردد نقطه زین تذکره

گر کسی را ره نماید این کتاب

پس براندازد ز پیش او حجاب

در دعا گوینده را گو یاد دار

گل فشانی کرده ام زین بوستان

یاد داریدم به خود ای دوستان