در دعا گوینده را گو یاد دار

گر کسی را ره نماید این کتاب

پس براندازد ز پیش او حجاب

چون به آسایش رسد زین یادگار

گل فشانی کرده ام زین بوستان

یاد داریدم به خود ای دوستان

هر یکی خود را در آن نوعی که بود