یاد داریدم به خود ای دوستان

چون به آسایش رسد زین یادگار

در دعا گوینده را گو یاد دار

گل فشانی کرده ام زین بوستان

هر یکی خود را در آن نوعی که بود

کرد لختی جلوه و بگذشت زود

لاجرم من نیز همچون رفتگان