بس که خود را چون چراغی سوختم

یک نفس بیدار دل گردد بر از

بی شکی دایم برآید کار من

منقطع گردد غم و تیمار من

تا جهانی را چو شمع افروختم

همچو مشکاتی شد از دودم دماغ

شمع خلدی تا که از دود چراغ