بی شکی دایم برآید کار من

جلوه دادم مرغ جان بر خفتگان

زین سخن گر خفته ای عمری دراز

یک نفس بیدار دل گردد بر از

منقطع گردد غم و تیمار من

بس که خود را چون چراغی سوختم

تا جهانی را چو شمع افروختم