همچو آن یک دم که اسمعیل داشت

همچو اسمعیل در خود ناپدید

آن زمان کو را پدر سر می برید

چون بود آنکس که او عمری گذاشت

کس چه داند تا درین حبس تعب

عمر خود چون می گذارم روز و شب

گاه می سوزم چو شمع از انتظار