کس چه داند تا درین حبس تعب

آن زمان کو را پدر سر می برید

چون بود آنکس که او عمری گذاشت

همچو آن یک دم که اسمعیل داشت

عمر خود چون می گذارم روز و شب

گاه می سوزم چو شمع از انتظار

گاه می گریم چر ابر نوبهار