عمر خود چون می گذارم روز و شب

چون بود آنکس که او عمری گذاشت

همچو آن یک دم که اسمعیل داشت

کس چه داند تا درین حبس تعب

گاه می سوزم چو شمع از انتظار

گاه می گریم چر ابر نوبهار

تو فروغ شمع می بینی خوشی