گر سر مژگان زند بر هم به عمدا آن نگار

کان صنم طاقست اندر حسن و خواهد طاق را

ذره ای از حسن او در مصر اگر پیدا شدی

دل ربودی یوسف یعقوب بن اسحاق را

پیکران بی جان کند مر دیلم و قفچاق را

هر که روی او بدید از جان و دل درویش شد

زر سگالی کس ندید آن شهره آفاق را