گر بود شایسته غم خوردن تو جان من

من کیم کاندیشه تو هم نفس باشد مرا

یا تمنای وصال چون تو کس باشد مرا

این نصیب از دولت عشق تو بس باشد مرا

گر نه عشقت سایه من شد چرا هر گه که من

روی بر تابم ازو پویان ز پس باشد مرا