روی بر تابم ازو پویان ز پس باشد مرا

گر بود شایسته غم خوردن تو جان من

این نصیب از دولت عشق تو بس باشد مرا

گر نه عشقت سایه من شد چرا هر گه که من

هرنفس کانرا بیاد روزگار تو زنم

جمله عالم طفیل آن نفس باشد مرا

هز رمان ز امید وصل تو دل خود خوش کنم