هرنفس کانرا بیاد روزگار تو زنم

این نصیب از دولت عشق تو بس باشد مرا

گر نه عشقت سایه من شد چرا هر گه که من

روی بر تابم ازو پویان ز پس باشد مرا

جمله عالم طفیل آن نفس باشد مرا

هز رمان ز امید وصل تو دل خود خوش کنم

باز گویم نه چه جای این هوس باشد مرا