این نصیب از دولت عشق تو بس باشد مرا

من کیم کاندیشه تو هم نفس باشد مرا

یا تمنای وصال چون تو کس باشد مرا

گر بود شایسته غم خوردن تو جان من

گر نه عشقت سایه من شد چرا هر گه که من

روی بر تابم ازو پویان ز پس باشد مرا

هرنفس کانرا بیاد روزگار تو زنم