پیشم به دو صد غمزه غماز نیابد

از روی نیاز او همه را روی نماید

یک دلشده او را ز ره ناز نیابد

بگداخت مرا طره طرارش از آن سان

چونان شده ام من ز نحیفی و نزاری

کز من به جز از گوش من آواز نیابد

رفت ست بر دوست نیاید بر من دل