رفت ست بر دوست نیاید بر من دل

پیشم به دو صد غمزه غماز نیابد

چونان شده ام من ز نحیفی و نزاری

کز من به جز از گوش من آواز نیابد

داند که چنو یک بت دمساز نیابد

گشتست دل آگاه که من هیچ نماندم

زان باز نیاید که مرا باز نیابد