کز من به جز از گوش من آواز نیابد

بگداخت مرا طره طرارش از آن سان

پیشم به دو صد غمزه غماز نیابد

چونان شده ام من ز نحیفی و نزاری

رفت ست بر دوست نیاید بر من دل

داند که چنو یک بت دمساز نیابد

گشتست دل آگاه که من هیچ نماندم