بدادار گفت ار جهان داوری

نگر تا غم و مهر فرزند چیست

یکی بسمان برفرازید سر

پر از خون دل از درد خسته جگر

یکی سوی این خسته دل بنگری

نسوزی تو از جان بیژن دلم

که ز آب مژه تا دل اندر گلم