نسوزی تو از جان بیژن دلم

پر از خون دل از درد خسته جگر

بدادار گفت ار جهان داوری

یکی سوی این خسته دل بنگری

که ز آب مژه تا دل اندر گلم

بمن بازبخشش تو ای کردگار

بگردان ز جانش بد روزگار