بر کنار خویش رضوان پرورد او را به ناز

روی زرد و آه سرد و دیده گریان بود

زان که غمازان من هستند هر سه پیش خلق

هر کجا غماز باشد راز کی پنهان بود

حور باشد هر که او پرورده رضوان بود

هر زمان گویم به شیرینی و پاکی در جهان

چون لب و دندان او یارب لب و دندان بود