از بس که همی جویم دیدار فلان را

نه نیز کسی داند این راز نهانم

ده سال فزونست که من فتنه اویم

عمری سپری گشت من اندوه خورانم

ترسم که بدانند که من یار فلانم

از ناله که می نالم ماننده نالم

وز مویه که می مویم چون موی نوانم