ما عجب خواریم در چشم تو ای یار عزیز

از سر کوی تو بر سر سنگ و سیلی خورده ایم

بندگی کردیم و دیدیم از تو ما پاداش خویش

زرد رخساریم و از جورت به جان آزرده ایم

گویی از روم و خزر نزدت اسیر آورده ایم

از برای کشتن ما چند تازی اسب کین

کز جفایت مرده و دل در غمت پرورده ایم