گویی از روم و خزر نزدت اسیر آورده ایم

بندگی کردیم و دیدیم از تو ما پاداش خویش

زرد رخساریم و از جورت به جان آزرده ایم

ما عجب خواریم در چشم تو ای یار عزیز

از برای کشتن ما چند تازی اسب کین

کز جفایت مرده و دل در غمت پرورده ایم

تا تولا کرده ایم از عاشقی در دوستیت