از برای کشتن ما چند تازی اسب کین

زرد رخساریم و از جورت به جان آزرده ایم

ما عجب خواریم در چشم تو ای یار عزیز

گویی از روم و خزر نزدت اسیر آورده ایم

کز جفایت مرده و دل در غمت پرورده ایم

تا تولا کرده ایم از عاشقی در دوستیت

چون سنایی از همه عالم تبرا کرده ایم