گویی که همیشه در خماریم

ترسم که جهان خراب گردد

از دیده سرشگ از آن نباریم

از فتنه زلف مشکبارش

آخر بنگویی ای نگارین

کاندر هوس تو بر چه کاریم

گر دست تو نیست بر سر ما