صد یکی زان هیچ پیش کفه معیار تو

توشه هر روزی مرا از گوشه انده نهد

گوشه شبپوش تو بر طره طرار تو

خوبی خوبان عالم گر بسنجی بی غلط

عشق تو مرغی ست کو را این خطابست از خرد

ای دو عالم گشته عاجز در سر منقار تو

حلقه بودن شرط باشد بر در هستی خود